- Ja?! Dlaczego ja?
Zgodnie z zasadą wojennego reportera najpierw zacząłem robić zdjęcia.

Pani przyglądała mi się uważnie.

Ko mojemu ukontentowaniu nieco rozbawiona - z anielską cierpliwością - znosiła szczękanie migawką.

Myślę, że tak naprawdę to chyba nie bardzo wiedziała,
czego może chcieć od niej taki gość jak ja... .

Po chwilce zastanowienia rozpogodziła się.
Pewnie doszła do wniosku, że jestem nieszkodliwy.

I miała rację! ...bo cóż ja mogę zrobić?!
- Zdjęcie, tylko zdjęcie!
... a czasem fotografię.

fajna, ladna, niewytapetowana dziwczyna
OdpowiedzUsuńi o to chodzi :)
Wdzięk,świeżość, bezpretensjonalność i urok osobisty to cała Pani Paulina. I do tego ten wzrok widzący wszystko ;-)
OdpowiedzUsuń- Mam szczęście do spotykania niezwykłych ludzi!